“Onbegrip komt niet altijd voort uit onwil, maar uit het feit dat sommige pijn alleen bestaat voor wie haar gevoeld heeft.”

Ik vond het fijn om met een citaat te beginnen, omdat deze heel veel zegt over het gevoel wat ik dagelijks kreeg als ik mijn verhaal over mijn depressie deelde. Het gevoel was bij elk gesprek anders, maar vaak voelde ik mij onbegrepen. En hoe kan het eigenlijk ook anders. Je hoopt van wel, maar uiteindelijk kan je niet verwachten dat iemand het gevoel kent als zij nog nooit zulke gevoelens en gedachten hebben gehad. Zij die dat wel konden waren vaak net zoals ik een ervaring rijker, een harde maar leerzame les. Een les waarvan ik achteraf heel veel heb geleerd en eigenlijk nog steeds veel van leer.

In de tijd van en na mijn depressie ben ik veel te weten gekomen over hoe ik als persoon in elkaar steek, wat maakte mij vatbaar en hoe kan ik mijzelf beschermen. Ook viel mij op dat er nog veel onbegrip heerst over depressie en merkte ik dat als je eenmaal een depressie hebt gehad, je dit blijft achtervolgen. Bij het aanvragen van een hypotheek bijvoorbeeld of als je het aangeeft bij een sollicitatie, om maar even iets te noemen. Iets wat een ieder op zijn pad kan krijgen. Wat ik mijzelf steeds meer begon af te vragen was of je volledig kan genezen van een depressie en kan je daarna ervoor zorgen dat je nooit meer in zo’n negatieve spiraal verwikkeld raakt? Ik denk dat dit zeker mogelijk kan zijn, maar ben mij er ook zeer van bewust dat dit niet voor iedereen hetzelfde is. En daarnaast weet ik maar al te goed dat de depressie altijd onderdeel van je leven zal blijven zijn.