mei 2026

Een goede vriend vroeg laatst aan mij hoe ik merkte dat ik in een depressie terechtkwam. Tijdens het proces zelf besef je dat niet altijd, maar als ik erop terugkijk voelde het alsof er steeds een transparant laagje over mijn leven heen kwam. Eén laagje merk je nauwelijks, maar langzaam stapelen ze zich op totdat je de wereld ervaart vanachter een dik scherm van laagjes.

Bij mij bestonden die laagjes uit allerlei dingen. Zo had ik bijvoorbeeld nooit geleerd om nee te zeggen. Thuis was het altijd druk en ik voelde weinig ruimte om mijn eigen verhaal te delen. Ook had ik nooit goed geleerd om mijn gevoelens te voelen of erover te praten, dus ik hield alles voor mezelf. Ik had in mijn jonge jaren allerlei mechanismen aangeleerd om makkelijker het leven door te komen. Toen ik ouder werd naam ik het geleerde automatisch mee en ging ik op mijn werk ook voortdurend over mijn grenzen heen. Ik werkte veel, zei overal ja op en voelde een grote verantwoordelijkheid. Tegelijkertijd nam de druk toe doordat het minder goed ging met het bedrijf en de verwachtingen hoog waren. Thuis ging het ook steeds minder goed, ervaarde ik weinig vrijheid, twijfelde ik aan mijn relatie en zag ik steeds minder mijn vrienden. Daarnaast was ik al sinds mijn pubertijd jarenlang moe, zonder te weten waarom. Pas later bleek uit onderzoek dat ik slecht slaap doordat mijn slaapfase niet goed doorloop.

Al die laagjes samen zorgden ervoor dat de wereld steeds minder kleur kreeg. Geuren verdwenen naar de achtergrond, geluiden kwamen minder mooi binnen en ik voelde steeds minder van wat ik vroeger intens kon ervaren. Langzaam werd ik ongelukkiger, vermoeider en negatiever. Leuke dingen kostte steeds meer moeite en uiteindelijk voelde alles zwaar. Omdat ik mijn emoties nauwelijks kon voelen of onder woorden kon brengen, droeg ik alles alleen. Ik had nooit geleerd om hulp te vragen en dacht dat ik het zelf moest oplossen. Ik begon zwaar alcohol te drinken en probeerde daarmee het geluksgevoel terug te halen. Uiteindelijk voelde ik mezelf zo leeg, zwaar en nutteloos dat ik mijzelf zelfs als een last voor anderen zag. Na een lange tijd proberen om beter te voelen, proberen door te gaan en de wereld het idee te geven dat er niks aan de hand was, voelde dat ik nog maar één uitweg over had. Ik wilde doorgaan, wilde wel leven, maar wist niet meer hoe. Ik kon de energie en de kracht niet meer vinden om door te gaan. Ik dacht na over de mensen om mij heen en wilde hen geen extra pijn bezorgen. Ik wilde niet dat iemand zich schuldig zou voelen of mij op een nare manier zou herinneren. In de auto kreeg ik steeds meer het gevoel om mijn auto de weg af te rijden, laat het maar op een ongeluk lijken, dacht ik toen. Uiteindelijk heb ik er veel over nagedacht maar het niet gedaan. Uiteindelijk na een flinke ruzie thuis, barste ik in tranen uit en kon ik mijzelf niet langer groothouden. Ik deelde mijn gedachtes en mijn gevoel met mijn partner en maakte de afspraak om hulp te zoeken.

Inmiddels ben ik hersteld en heb ik geleerd hoe ik mijn gevoel kan voelen en wat mijn grenzen zijn. En juist daardoor kan ik nu zien dat een depressie vaak niet ineens ontstaat. Het zijn vaak vele kleine laagjes die zich ongemerkt opstapelen. Maar net zoals die laagjes zich bij mij hebben kunnen opbouwen, kon ik ze met professionele hulp ook weer langzaam afpellen.