De demonen waar ik tegen vocht, droegen mijn eigen gezicht. Dat is vaak hoe ik mijn situatie van toen uitleg.

Twaalf jaar geleden vocht ik tegen een depressie. In de jaren daarna leerde ik dat dit voortkwam uit mijn eigen keuzes en hoe ik in het leven stond. Daarmee zeg ik niet dat ik fout zat; ik wist niet beter en leefde volgens oude, aangeleerde mechanismen.

Het begon in mijn kinderjaren. Ik leerde dat als ik meegaand was en me aanpaste aan iedereen, ik het makkelijkst door het leven kwam. Toen ik ouder werd, hield dit me juist tegen. Het people pleasen, in combinatie met veel werken, stress en niet zijn wie ik werkelijk was, zorgde ervoor dat ik langzaam steeds minder plezier in het leven kreeg. Zo geleidelijk dat ik het nauwelijks doorhad.

Ik voelde wel dat ik meer kon dan ik deed, dat ik op zoek was naar meer leven en meer geluk, maar dacht vooral dat dit werkgerelateerd was. Stress stapelde zich op, ik voelde me steeds vaker niet begrepen en zocht naar een uitweg, maar had de energie niet om eruit te komen. Daarna kwamen er dagen waarop ik dacht dat er nog maar één uitweg was...

Die stap heb ik werkelijk honderden keren overwogen, steeds weer terugkerend naar het idee dat ik niemand dit kon aandoen. Het voelde alsof ze mij beter konden missen, maar ik wilde ze geen extra leed geven.

Uiteindelijk barstte ik thuis, na de zoveelste ruzie, in tranen uit. Ik vertelde dat ik niet meer kon… dat ik niet meer wilde. Vanaf dat moment zocht ik hulp en, na wat tegenslagen, vond ik de juiste persoon.

Ik ben nog elke dag dankbaar dat ik diegene heb ontmoet en weet als geen ander dat elke dag een geschenk is, al is het met vallen en opstaan.

Voor iedereen die hier nu in zit: je bent niet alleen. Mensen houden van je. Je hoeft het niet alleen te dragen.